ماه من...

.......

.......

بی من اما؛ راه نرفته بی ساز است

درنگ؛ اندکی...

بپاش

-نور-

بر این خسته بی تقدیر..

خستۀ چکاچکِ بازی بی امانِ این شمشیرهای بی صدا

خدا...

شیطان...

ابلیس را صدا کن

پنهانی

بی آنکه  -او- خبر دار شود....

-

با گریه می خوابم

که

-خدا-

هنوز در خوابِ مهتابی نگاه تو لالایی می خواند..

-

ماه من...

طلوع کن

بی امان است این بازی

که می گفتی

دوستت دارم و

چه بی وقفه گره می زدی

نقش نقشِ هزار رنگِ

این دوستت دارمِ ساده را؟؟؟؟!!!!

که نگاهم فقط در نگاه تو جان میگیرد و

من

کودکی نیستم بیش در این شهرِ

هزار چشمان...

-

میلرزی که چه؟

ابلیس؟

در هزار توی هر سلول

در لحظه لحظۀ این صدا

خانه دارد و

نه مگر؛ -تو- صدا کرده ای اورا؟؟

-

ماه من طلوع کن

-مادر-

نفهمید

-من-

گم شدم

و

این قالی ...پر از رنگ...

رنگ رنگِ چشمانت

قهوه ایِ قهوه ایِ قهوه ای...

-

ماه من

طلوع کن...

۳- مدتهاست که دیگر نمیترسم

    قفلی باشم بر این دیوار

در این هیاهوی خشمِ برای هیچ

....

2- فاجعه وقتی بود

که نامم میان لبهایت گم شد.....

1- این دیوار

.....

قیصر امین پور

نرم نرم و بی صدا...

آرام میگرفت این دل دل هر روزه فردا.....

منو میفهمیو درمون نمیشی..........

گفتی "دوستت دارم" و رفتی. من حیرت کردم. از دور سایه هایی غریب می آمد از جنس دلتنگی و اندوه و غربت تنهایی و شاید عشق. با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت. گفتم عشق را نمی خواهم. ترسیدم و گریختم. رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شدم. و این ها پبش از قصه لبخند تو بود....

"مصطفی مستور"

و به سادگی قسم می خورم

تمام این اتفاق های پیش پا افتاده می توانند

مصراع اول شعری باشند

که این همه صبح را به خاطرش دوست داشته ام.

بهزاد زرین پور